Rouwen en herinneringen

Omgaan met verlies

Omgaan met verlies


Als je wordt geconfronteerd met het verlies van een dierbare, 
dan zijn er een aantal fasen te herkennen die je doorloopt in de rouwverwerking. 
Toch zal het doorlopen van deze fases niet voor iedereen in dezelfde volgorde gaan.
Sommige zullen fases overslaan of in een fase blijven hangen, en bij andere kan de volgorde wisselen. Het enige wat wij kunnen doen is respect hebben voor ieders persoonlijke rouwverwerking.


Fase 1: Ontkenning 
Fase 2: Verlies en pijn 
Fase 3: Nieuwe realiteit
Fase 4: Herinneren
Fase 5: Verder leven


Nabestaanden hebben een plek nodig waar zij zich veilig voelen om hun emoties te kunnen uiten. Die plek kunnen zij bij jou vinden als je naar het verhaal wil luisteren. 
Luisteren is hierbij veel belangrijker dan praten, want met woorden kan je geen troost geven. Door te luisteren bied je de nabestaande een stukje rouwverwerking aan. Ook als je het verhaal al verschillende keren aan je is verteld.

De nieuwe realiteit laat een leegte achter die vele aanpassingen vraagt. 

Ineens ben je van een echtgenote verandert in een weduwe. 
Wie gaat nu de tuin onderhouden of doet de boekhouding?

Het dagelijks leven is verandert en het alleen zijn kan je zwaar vallen.


Herinneringen kunnen je troost bieden als ze zijn gemaakt van de kleding van je dierbare. Van de kleding waar jij een emotionele binding mee hebt.
Deze herinneringen hebben soms nog de geur van je dierbare en brengen mooie herinneringen naar boven. Het voelt of je dierbare nog dichtbij is.

Liefde stopt niet wanneer het leven eindigt. 

De herinneringen blijf je altijd met je meedragen en zullen verinnerlijken, want de liefde blijft altijd een plekje houden in je hart. 
Het is niet loslaten, maar anders vasthouden. 

  



Verdriet toelaten is.......

Verdriet toelaten


                                     Rouwen is het voelen en tonen van verdriet.                                                                                   Rouwen zonder gevoelens van verdriet gaat niet.                                                                           Verdriet en rouw horen bij elkaar.  
                                                                                                   

Verdriet is een emotie en verbonden aan het verlies wat je meemaakt.                                      Bijvoorbeeld het verlies van een baan, een echtscheiding, kinderloosheid, een ziekte of een overlijden. 

Je verdriet toelaten is moeilijk en voelt zo kwetsbaar. Toch zal het verdriet je sterker maken en stabieler. Je tranen laten stromen kan zo bevrijdend werken.                                                Het verdriet laten zien is een vraag om steun, omdat je wil praten over je gemis en verdriet. Een uiting om je gevoel en je verhaal te willen vertellen. Je vraag om een luisterend oor. Actief luisteren is vaak het enige wat je vraagt, omdat woorden soms afstotend kunnen overkomen. 

Vaak wordt er gezegd dat je het verdriet en gemis een plekje moet geven.                              Hoe doe je dat?  Waar is of vind je dat plekje?  

Eigenlijk wordt hiermee aangegeven dat het tijd wordt te stoppen met het verdriet en verder te gaan met leven. Maar het leven is niet meer zoals vroeger, omdat het verdriet en gemis een deel van je leven is geworden en altijd bij je zal blijven. Aan rouw en verdriet is geen tijdslimiet verbonden en zal voor iedereen anders zijn. 

Rouwen kan je niet alleen, want in je verdriet wil je getroost worden. Getroost worden door anderen, zodat het gevoel van alleen zijn of je verlaten voelen minder wordt. Troost krijgen door middel van een arm om je schouder of de vraag hoe het met je gaat. 


Je kan jezelf ook troost geven door je gevoel van gemis en verdriet van je af te schrijven in een mooi dagboekje. 
- Een dagboekje waar je alles aan kan vertellen.                                          
- Thuis een altaartje maken met enkele spullen van je geliefde.  

  Een waardvol gedenkplekje. 

- Een herinnering te (laten) maken van de kleding, waar jij een emotionele binding mee          hebt, van je overleden dierbare.